Dilimin Ucundakiler

Yüreğim Hep Yaz’dır Benim…

large (3)

Yüreğim Hep Yaz’dır Benim…

Son günlerde arkadaşlarımdan hep aynı şeyi duyuyorum:”İçime  sıkıntı basıyor bu kapalı havalarda” diyor birisi.Diğeri : ”Ben yağmurlu havaları sevmiyorum ya,şu sonbahar  bir an evvel gelip geçse” gibi…

Ne diyeceğimi bilemiyorum,ne  suçu vardı bu sonbaharın ya da  bu kışın da  bu insanlar bu kadar  sevmiyorlar  bu mevsimleri 🙂 Evleri alt  katlarda da değil sel bassın,dışarıda ayazda da  kalmıyorlar…”Ya  diyorum deme  öyle,her mevsim ayrı güzel.Eğer kış olmazsa yazı özler mi insan?”

Onlarda aslında  bunun bilincinde ama sanırım kendilerini bunu söylemekten alıkoyamıyorlar.Hadi söylüyorlar  mühim değil ama  bunun sıkıntısını da yaşıyorlar.Adam ciddi ciddi depresyona girmeye  başlıyor.İçine  kapanıyor.Niye?Hava  kapalı diye mi? Evet 🙂

Yılda 4 Mevsim var.Ben bu cümleyi nerede  okusam,nerede söylesem ya da  yazsam bana  ilkokul zamanlarımı hatırlatır.Çünkü bu cümleyi bir  çoğumuz  ilkokulda  öğrendik.Hani yeşil panolara  mevsimlerin resimlerini asıyorduk hatırlıyor  musunuz?Hıhh onları diyorum işte.Ben o zamanlar  en çok kışı severdim.Yılbaşı,mantolar,bacası tüten evler,pamuktan yaptığımız karlar…Sonbahar da annemin resim defterime  çizdiği yaprakları dökülen o kuru ağaç…Mevsimleri böyle  sevdim.Resimlerde…Sonra  kışı sevmeye devam ettim.Kış geldiğinde  hep çocukluğumu hatırladım.Apartmanın bütün çocuklarıyla  kar  topu oynayışımızı,gelip sobanın üstünde eldivenlerimizi,ayaklarımızı ısıtıp tekrar dışarı çıktığımız zamanları.Sanki aşk bile  kışın yaşanırmış gibi gelirdi bana.Sonra zamanla daha  dikkatli baktığımda ben yazıda seviyorum galiba dedim.Çünkü büyüdükçe daha  çok üşümeye  başlamıştım.Kışın soğuğu beni korkutmaya başlamıştı.Komik ama,yüzüme esen kar sağuğunu yüzüme  inen tokatlar  olarak tabirlerdim :)Yani demem o ki bende eskiden mevsimlerden hep şikayet ederdim.Yazı sevsem,kışın hatrı kalıyordu.Kış’ı sevsem yaz dargın…Sonbahar desen keşfedilememiş bir  ömür sanki…Sonra daha  dikkatli bakmaya  başladım.Allah’ın yarattığı güzelliklere,doğanın nasılda güzel bir  denge  ve uyum içinde birlikte hareket ettiğine.Dünyanın ahengine…Hayvanların hiç şikayet etmeden mevsimlere nasıl ayak uydurduğuna …Sonra içime  döndüm;içimde  her  mevsimden ayrı birer  parça  olduğunu farkettim.Hepsini içime aldım ve hepsini sevgiyle  kucakladım.Anladım ki yaz olmasa bahar  bir  hiçti,kış olmasa sonbahar…Hepsi birbirinden tamamen farklı oldukları halde birbirlerine  kenetlenmişlerdi ve hepsi bizim için işlevini sürdürüyordu.Bu Allah’ın bize verdiği büyük bir  nimetti.Yağmur yağıp ekinleri suluyordu.Yaz gelip ürünleri  olgunlaştırıyordu.Bu kadar basit bir  kuralı görmemek ve onları SEVMEMEK haksızlıktı bence.Değer verip,değerini görememek gibi…Sürekli ayakkabısının çamuruna bakan ne  bilsin sonbaharda  kahve içmenin keyfini,kitap elinde yağmuru izlemenin huzurunu ama  dimi…

Bulut geldi diye güneş’e küsmek gibiydi bu.Oysa dikkatle bakanlar,farkındalıkla yaşayanlar bilirler her mevsim yüreklerinde yazı yaşatmasını,sabır ve şükrü bilenler bilirler  güneşin o bulutun arkasında boş durmayıp günü aydınlattığını…

Ben severim şükür nedir bileni,ben severim her şerde hayır göreni…Selam olsun kışın ortasında yüreğinde yazı yaşatan ve etrafını ısıtanlara…

 

Sevgilerimle…

Gülşah Özçiftçi/KıDıM

Yorumunu bizimle paylaş çünkü düşüncen bizim için önemli :)

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s