Güzel Yaşam Halkası ♥

large (11)

Birbirimizin hayatlarına dokunuyoruz…Belki farkında belki de farkında olmadan birbirimizin hayatlarına bir vesile ile etkili bir şekilde dokunuyoruz.Yaşam sürekli farklı yüzler  çıkarıyoruz  karşımıza.Her birimiz birimize bir şeyler  öğretiyor.Belki bir  kişi farklı kişilere  farklı şeyler  öğretiyor.Bir şekilde birbirimize  hizmet ediyoruz.

Birbirimizin hayatlarına dokunuyoruz…Bilerek ya da bilmeyerek ve hepimiz birbirimizde kalıcı izler bırakıyoruz.İlişkilerimizde ne kadar empati kurabilirsek o kadar başarılı işler çıkarıyoruz.Karşımızdakinin fikirlerini önemsemek,ona değer vermek bize iyi izler bırakmamızda yol gösteriyor.Öyle zamanlar  oluyor ki empati yapmak aklımıza gelmiyor veya  karşımızdaki insana  o kadar  öfkeli oluyoruz ki empati kurmak içimizden gelmiyor.İşte tam da bu esnada en başında yapılması gereken gerçeğimizi hatırlamalıyız,bizim gerçeğimizi;kendi doğruluğumuz,kendi karakterimiz.Nasıl biri olmak istiyorum hayatta?Nasıl izler  bırakmak istiyorum?Ben gerçekte ne olmak istiyorum?Rengim ne olsun istiyorum?Yaşadığınız ilişkileri düşünün.Kalbiniz kırılmıştır  mutlaka çok kez.Bir düşünün bakalım siz de daha  önce  birilerinin kalbini kırmış olabilir misiniz?Bu,yaptığımız bir yanlışın bize geri dönüşü olabilir mi?Bence olabilir…Bizler görünmez zincirlerle birbirimize bağlıyız.Bizler yaşamın ayrılmaz parçalarıyız.Fakat her halka kendi rengini belirler.Kandırdığımız,yalan söylediğimiz,arkasından konuştuğumuz,hakaret ettiğimiz,sevgi göstermediğimiz insanlar…hepsi bizim etkileşimimiz.Kendi rengimizden bulaştırdık onlara biraz.Belki senin değil ama  bir  başkasının renginden aldı ve bu yüzden sana bu kadar  öfkeli.Belki sevgisiz,öfkeli ailesinden,belki onu bir  kağıt  parçası gibi,duygusuzca hayatından çıkaran sevgilisinden,belki de hayatına  kısa  bir süre girip dolandırdığı,aldattığı,dedikodusunu yaptığı herhangi birinden.

Güzel şeyler paylaşıldıkça çoğaldığı gibi,kötü şeylerde  paylaşıldıkça çoğalıyor.Yapılan haksızlıklardan ve yalanlardan sonra güvensiz,önyargılı insanlar çıkıyor ortaya.İnsanlardan soğumuş,uzaklaşmış,yalnızlaşmış insanlar…

Bir de güzel şeyleri düşünelim.Söylenen tatlı bir sözü,mesela her zaman örnek verdiğimiz gülümsemeyi,sözünde durmayı,takdir etmeyi,sevmeyi…Tüm bunların ortaya  neler  çıkaracağını biz kendimizden pay  biçerek düşünelim.Olgun,kendini yetiştirmiş karakterde  bir insanın özelliği bu olmalı,kalp sadece  bunlarla beslenmeli ve  bunları bulaştırmalı etrafına.Birileriyle bir  iletişime girdiğimizde oradan ayrılırken etrafı toplu bıraktığımızı bilmeliyiz,birilerinin hayatını darmadağın etmeden,onu orada ayaklarının üstünde dimdik dururken bırakmalıyız.

Bir kaç yıl önce büyük bir alışveriş merkezinde kasiyerlik yapıyordum.işe  başladığım ilk sene ısrarla ve sabırla gün içinde  kasamdan geçen yüzlerce müşteriye gülümsüyordum.Kasiyer arkadaşlarımdan biri moladayken ekip şefimize ”bu kız sürekli gülümsüyor,hiç yorulmuyor” demişti.Ekip şefimde bana bakıp gülümsedi ”gülümsesin şimdi,yakında  onu da göreceğim” dedi.O yıl öyle geçti…Kasamdan günde yüzlerce müşteri geçiyordu.Mağazanın en kalabalık dönemiydi.Kırtasiye sezonu,kasalar reyon aralarına kadar  kuyruk.Ben saatlerce çalışmanın ve az molanın verdiği yorgunluğa rağmEn yinede gülümsüyordum.Derken bir yıl geçtikten sonra ben somurtmaya  başladım.Daha doğrusu tabiri caizse artık robotlaşmıştım.Çok motivasyonlu olduğum günlerde gülümsesem de gün içinde süregiden akışın durumu tekrar robotlaşmamı sağlıyordu.Düşündüm…Neden böyle  olmuştum.Yüzüme bakan bakmayan her müşteriye gösterdiğim o içten gülüşüm neredeydi?Herkes bir  kaç sene sonra alışmanın verdiği bir şeyin olduğunu söylüyordu.Aslında bunda da haksız sayılmazlardı.Ama asıl nedenimi düşündüm kendi içimde ve sonra buldum;kasadan geçerken yüzüme dahi bakmayan insanlar…İyi günler dediğim halde beni umursamayan insanlar,haksız yere sadece para  ödediği için öfkesini benden çıkaran insanlar,250 Tl lik alışveriş yaptığı için mağazayı satın almış kibirine bürünen insanlar…

İşte ilgimi ve gülüşümü onlar  yüzünden kaybetmiştim.Sürekli geri çevrilmekten yorulmuştum.Bazen yine  o robotlaşmış günlerimden birinde,kasama gelip hoşgeldiniz demediğim,ama giderken bana kocaman gülümsemesiyle iyi günler  diyen insanlar geliyordu.İnanın o an nasıl bir  suçluluk duygusuna kapılıyordum anlatamam.İşte  o kişinin enerjisiyle  ben tekrar o içten gülümseyişimi takınıyordum.Sonra yine aynı kısırdöngü…Bazıları kasiyer  bunu yapmaya mecbur diye düşünebilir ama öyle değil.Neticede  bu insan ve  bir yere  kadar tahammül edebilir.Onun enerjiye  ihtiyacı var.Sürekli verirse ve  hiç almazsa  bunu nasıl başaracak?

Hayatta hepimizin zor zamanları oluyor,yorulduğumuz,tükendiğimizi hissettiğimiz zamanlar.Böyle zamanlarda kimden güç alıyoruz bir düşünsenize.En sevdiklerinizden,ailenizden,sizi  seven insanlardan öyle değil mi?İşte  bu yüzden hepimizin böyle güleryüzlü,çıktığı yeri olduğu gibi bırakan insanlara ihtiyacı var,iyi kalpli insanlara,bir süre mesken tuttuğu ve sonra ayrıldığı kalbi en az hasarla bırakan insanlara ihtiyacı var.

Hepimiz birbirimizin hayatına bir şekilde dokunuyoruz.Dokunmak için birbirimizin hayatının içine girmemiz gerekmez.Yolda çarpışan bir insanın sanki hiç bir  şey olmamış gibi ilerlemesi o insana ne  katar bir düşünün”İnsanlar ne kadar saygısız” işte  o insanı bıraktığın hal budur.Gideceğin yere  kadar eşlik edip,sonrasında ihtiyacın kalmadığı için en zor zamanlarında yalnız bıraktığın insanlar vadır bir de;İşte güvensiz,insanlara sevgisi azalmış bir insan buradadır.Haklı,haksız sürekli dayak attığın evladın;işte çevresine,ailesine ve kendi evladına kötü muamele eden bir  nesil.

Ellerimiz yardım eli uzatmak için,ayaklarımız bir hasta ziyareti için,gözlerimiz güzel görmek,beynimiz güzel düşünmek için ve  kalbimiz sevmek için vardır.Onları en  doğru şekilde kullanalım.

Hepimiz birbirimizin hayatına bir şekilde dokunuyoruz.Belki bilerek belki bilmeyerek.Dilerim sizler başına bunlar gelse bile değişmeyenlerden olun ve dilerim karşınızdaki insandan renkli bir halka alın ve o halkayı sevdiklerinizin ve sizi seven insanların boynuna takın…♥

Gülşah Özçiftçi

Yorumunu bizimle paylaş çünkü düşüncen bizim için önemli :)

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s